Tekst autoryzowany przez: Potočnik Špela
Ministerstwo Edukacji Republiki Słowenii umieściło w swoim „Katalogu programów kształcenia ustawicznego i szkoleń dla profesjonalistów w dziedzinie edukacji” (od roku szkolnego 2021/22 do aktualnie) „Ćwiczenia uwalniające od stresu i napięcia (TRE)”. Autorkami programu są: Potočnik Špela (koordynator, TRE® Providerka), Jarc Katja (TRE® Providerka) i Stepišnik Perdih Tjaša (TRE® Certification Trainer).1
Cele szkolenia
Warsztat, którego głównym narzędziem jest TRE®, ma pomagać w zapobieganiu wypaleniu zawodowemu wśród kadry zawodowej. Główne kompetencje, które temu służą, to: umiejętność rozpoznawania sygnałów z ciała, wpływu stresu na mózg i organizm oraz stosowanie drżeń neurogennych w strukturze metodyki TRE®. Nadrzędnym celem jest: „Zdobycie praktycznej wiedzy z zakresu technik samopomocy i samoregulacji w sytuacjach stresowych oraz stopniowy rozwój elastyczności w reagowaniu na codzienne sytuacje stresowe” (ss. 333, 334).2
Gdy tylko zobaczyłem wiadomość na profilu instagramowym Davida Berceli oraz youtubie, od razu postanowiłem napisać do Špeli, żeby dowiedzieć się czegoś więcej. Takie doświadczenia mogą być bardzo dobrym przykładem dla innych. Pokazują, że upowszechnianie metody ma sens i że jeśli się chce, można zrobić naprawdę wiele.3 4
Sukces
Sukces, jak napisała mi Špela Potočnik, nie przyszedł z dnia na dzień. Praca trwała od 2017 roku. Špela jest doradcą szkolnym i wdraża TRE® w swojej codziennej praktyce z uczniami – indywidualnie, jak i grupowo po zajęciach lekcyjnych. Pracuje z nastolatkami w wieku od 15 do 18 lat. Na bazie swoich doświadczeń postanowiła
postanowiła stworzyć program dla nauczycieli. Okres pandemii nie ułatwiał rozwijania pomysłu, którego początkowe wersja musiała być jeszcze modyfikowana. Dobranie właściwego zespołu współpracowników – osób, które podzielają podobne wartości i cele, przyniosło wymierne efekty.
Początkowo szkolenie trwało 8 godzin i okazało się, że to zbyt krótko. Aktualnie szkolenie trwa 16 godzin i jest rozłożone na 6 tygodni. Twórczynie szkolenia spotkają się z nauczycielami 6 razy — 2 razy osobiście, pozostałe na Zoom. Nauczyciele są zaopatrywani dodatkowymi materiałami wideo. Ważną częścią szkolenia jest robienie wpisów w dzienniku doświadczeń osobistych oraz udzielanie informacji zwrotnych przez liderki szkolenia. Ta część pozwala na większe zaangażowanie, lepsze rozumienie metody i jej ucieleśnienie. Również dla liderek stanowi część rozwoju profesjonalnego.
W tym roku przeprowadzono pilotaż dotyczący możliwości wprowadzania przez nauczycieli (pod pewnymi warunkami) drżeń neurogennych do pracy z uczniami. Uczniowie wykonują drżenia przez około kwadrans po koniec większości zajęć wychowania fizycznego. Nauczyciele prowadzą ćwiczenia korzystając ze wsparcia liderek. Przed każdą nową lekcją odbywają się spotkania przygotowawcze na zoom lub twarzą w twarz.
Na swoim instagramie umieszcza wypowiedzi uczniów, którzy brali udział w zajęciach pilotażowych.5
Przygotowania
Stworzenie programu, którego treść znajduje się teraz w oficjalnym dokumencie Ministerstwa Edukacji, wymagało wielu przygotowań i solidnej dokumentacji.
Wykładowcy, którzy aplikują o możliwość włączenia ich zajęć do programu, zobowiązani są do przedstawienia swoich referencji na niemal 5 lat wstecz. Referencje obejmują udział w działalności zawodowej, projekty w wyznaczonym obszarze, aktywny udział w konferencjach, doświadczenie w kształceniu ustawicznym i szkoleniu, które są związane z celami i treściami lub tematami programu. Należy także podać źródła, gdzie informacje te można zweryfikować. Przy uwzględnieniu różnic prawnych, oznacza to i tak całkiem sporo zorganizowanego wysiłku, strategicznego myślenia i umiejętności budowania celów odległych w czasie. Część tego projektu wymaga myślenia o bliskiej przyszłości, ale część będzie realizowana za kilka lat. Kluczowym czynnikiem sukcesu jest też myślenie w kategoriach pragmatycznych, czego wyrazem był program pilotażowy, stworzony we współpracy z Davidem Berceli. Testowanie założeń szkolenia, sprawdzanie jego wyników oraz stopnia zaangażowania uczestników, stworzyło podwaliny pod obecne szkolenie, którego nazwa brzmi teraz: „Dynamiczny trening dla naszych nerwów” – w języku słoweńskim: “TREning za živce.”
TRE® jest w nim prezentowane, przypomnę, jako narzędzie, które ma zapobiegać wypaleniu zawodowemu i służyć profilaktyce zdrowia.
Podsumowanie
Od jednej z polskich Providerek otrzymałem informację, że pojawiła się ponownie możliwość przeprowadzenia pilotażowego szkolenia dla nauczycieli w Polsce, dlatego tym bardziej ten temat mnie interesuje i dzielę się nim. Przymierzamy się jednocześnie do zaprojektowania cząstkowych, ale jednak badań nad TRE®. Wkrótce podzielimy się szczegółami.
Jestem wdzięczny, że Špela Potočnik, zgodziła się podzielić swoim doświadczeniem i informacjami o tym sukcesie. Dowiedziałem się, że pisze artykuł o pierwszej części szkolenia oraz współtworzy film dokumentalny o całym projekcie. Czekam z niecierpliwością na dalsze informacje.
0 komentarzy